ท้องฟ้าสายลม และดวงดาว

ขอโทษด้วยนะ ที่วันนี้

ต้องมาทนฟังเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ

ที่ฉัน มาระบายทุกคืน

ก็มันไม่มีใครจริงๆ ก็มันไม่มีใครจริงๆ

เสียงเพลงที่เล่นวนอยู่นั้น

ขอโทษหากต้องฟังอีกสักครั้ง

กลบความเหงาที่ดัง

อยู่ข้างในหัวใจ

ก็ไม่มีเสียงใคร

อยู่เคียงข้างกันสักที

*

หรือจะต้องรอให้นับก้อนหิน และทรายทั้งทะเล

ให้ครบ จึงจะเจอคนนั้น

ต่อให้มันนาน กี่เดือน กี่ปี ก็ยินดีเฝ้ารอ

แค่เพียงเท่านั้นที่ขอ แค่ใครคนหนึ่ง

หมอนข้าง เสื้อคลุม และผ้าห่ม

ขอโทษที่เผลอไปกอดไว้

ต้องมาซับน้ำตา ให้ฉันอีกเท่าไร

จึงจะมีคนข้างใน อ้อมกอดกันสักที

(*)

ฤดูฝนเมื่อไหร่

ร่มนับร้อยของฉัน

จะไปบังให้เธอผู้เดียว

มีเป็นล้านเพลงรักจะร้องให้ฟัง

ขอให้ฉันได้รู้สักครั้ง ว่าคนนั้น

ที่มองตากัน ตอนที่ร้องให้ฟังนั้นอยู่ไหน

(*)